مطالبات بازنشستگان بالای ۶۰ سال هم پرداخت نشده

  پاتوق سیاسی

    رئیس سازمان آموزش و پرورش مازندران اعلام داشته اند که : 

    مدرسه پاتوق سیاسی این وآن نیست.

    ازجناب ایشان تقاضا می کنم اعلام فرمایند که اگر مدرسه پاتوق سیاسی این و آن نیست پاتوق چه کسانی و چه گفتگوهایی است ؟

    اگر دانش آموز و دانشجو از مدرسه و دانشگاه تمرین سیاست نکند ،کجا بکند؟

    اصولا شهروند مسلمان خنگ وکودن و بی تفاوت به چه درد اجتماع و مسلمانان می خورد ؟ مگر پیامبر نفرمود که « من اصبح  ولا یهتم  بامور المسلمین فلیس بمسلم » ونه این که امر فرموده اند مومن باید کیٌٍٍٍس باشد و فطن وزیرک و باهوش باشد و نه این که فرموده اند اطلبو العلم من المهد الی اللحد»

    این علم چه علمی است که انسان موظف است به دنبال آن تا ثریا برود. همه اش فیزیک و شیمی و ریاضی و هیأت است؟ قبل از همه این ها باید یک انسان (مسلمان ) مهارتهای زندگی را فرا بگیرد که اگر این را یاد نگیردو عالم به همه علوم پایه و محض باشد در نهایت در اختیار زورمندان و ضد انسانها قرار می گیرند و این نقض غرض است. انسان تحت تعلیم قبل از هر چیز باید با تقوا باشد  وبه عبارتی پرورش مقدم بر آموزش است .همانطور که خداوند فرموده : یزکیهم ویعلمهم الکتاب وبهتراین است که قبل از فراگرفتن چند کلمه مقدمات به هدف نهایی پیامبران ومتفکران واقعی انسانیت تعمق کند به خصوص باید توجه داشت که امروزه با وجود کامپیوتر و بایگانی های دیجیتالی چندان نیازی به حافظه علوم محض نیست ولی آنچه با ابزار های موجود به دست نمی آید خودسازی وتزکیه وتقوی است و این است که ابزار های آموزشی و کتاب ومعلم شایسته را می طلبد و مطلب بسیار است وبسیار که در این مجمل نمی گنجد واز حوصله مطلب خارج است وبماند تا زمانی دیگر ...........

این ضرب المثل که عالم شدن چه آسان ، آدم شدن چه مشکل ؛که امام( ره) تکمیل فرمودند که استادشان فرموده بودند: «عالم شدن چه مشکل ،آدم شدن محال است»

      کمی فکر باید کمی مطالعه و بسیاری تعمق که باید دعا کنیم که این افراد را خدا زیاد کند و اجازه دهند که شایستگان را مردم انتخاب کنند و بر جای خودشان بنشانند.

      مگر این دانش آموزان نبودند که 13 آبان را آفریدند ؟

      ومگر این دانشجویان نبودند که 16 آذر را آفریدند این آموزه ها را ازکجا و در کجا فرا گرفته بودند ؟آنها به وظیفه انقلابی برای کشورشان مبادرت کردند ولی هیچگاه جای مجتهدان و مراجع تقلید حکم شرعی صادر نکردند .

      و بالاخص در کشوری که جوانانش باید در 15 سالگی رأی بدهند وبه نوعی وارد سیاست شوند باید در کجا تعلیم سیاست ببینند؟  

جناب آقای برقعی

معاون محترم ریاست جمهوری در امور برنامه ریزی و نظارت راهبردی

       با این که در تیرماه 86 حق عائله مندی و حق اولاد بازنشستگان بالای 60 سال به  ترتیب از 120 به 360 و از35% به 100% افزایش یافته و دستوراجرای آن از سوی ریاست جمهوری صادر گردیده ولی تاکنون نسبت به پرداخت آن اقدام نشده و باتوجه به این که در آستانه سال جدید مالی هستیم قطعاجزو دیون خواهد شد واین ظلم بزرگی است به بازنشستگان بالای 60 سال .لذا بازنشستگان بالای 60 سال انتظار دارند هر چه زودتر نسبت به تأمین اعتبار (که قبلا دیده شده ) ودستور پرداخت آن اقدام شود تا در شب سال نو حق مسلّم آن ها لحاظ شود.  َ

نظام هماهنگ پرداخت؛ از ابتدای سال 85

مدرسه باتوق سياسي اين و آن نيست!     

رييس سازمان آموزش و پرورش مازندران گفت : مدرسه باتوق سياسي اين و آن نيست و ما پياده نظام كسي نيستيم و مديران مدارس نبايد از امكانات دولتي در انتخابات به نفع كسي استفاده كنند.

" عبدالوحيد فياضي " روز پنجشنبه دراجتماعي مديران مدارس در آموزش و پرورش شهرستان رامسر افزود : مدرسه پايگاه سياسي نيست و نبايد كار سياسي در مدارس شود و جايگاه تعليم و تربيت جايگاه مقدسي است.

وي اظهار داشت : مديران مدارس نبايد از امكانات دولتي در انتخابات مجلس شوراي اسلامي به نفع كسي استفاده نمايند و منع شرعي و قانوني دارد.

وي با اشاره به اهميت انتخابات و لزوم حضور گسترده مردم در اين عرصه سياسي يادآور شد : مديران مدارس مراعات نمايند و ما معلم بوده و مستقل هستيم و بايد آموزش و پرورش را متحول كنيم.

رييس سازمان آموزش و پرورش استان مازندران ادامه داد : مديران بايد صاحب سبك باشند و به اقتضاي زمان برنامهريزي نمايند.

فياضي تصريح كرد : پرهيز از روزمرگي كار مديران است و نبايد خيلي خود را درگير كارهاي روزانه نمايند بلكه بايد روشهاي جديد اتخاذ نمايند.

در استان مازندران دو ميليون و 189هزار و898   نفر واجد شرايط حضور در هشتمين دوره انتخابات مجلس شوراي اسلامي هستند. آموزش نيوز 

آیا راه بهتری برای کمک به مردم نیست ؟

      اصولا یارانه دادن به کالای اولیه مانند شیر و روغن وقند و شکر بارها و بارها مورد بحث قرار گرفته و امروزه اظهر من الشمس است که پرداخت یارانه به این ترتیب غیرازاشاعه فساد وافساد وسوء استفاده وگسترش دزدی چیز دیگری نیست. مناظر مشمئزکننده ورقت باری که در موقع اخذ مثلا  شیر یارانه ای در میادین تره بار به وجود می آید از نظر یک غیر ایرانی چه قضاوتی را بر می انگیزد ویک ایرانی وطن پرست ومردم چه خون دلی می خورد. دعواهایی که رخ می دهد حرفهای زشتی که رد و بدل می شود ودل هر ایرانی را می آزارد و از آن طرف قضیه نیز اشاعه دزدی و رانت خواری را موجب می شود و اصلا قطعا به خاطر همین سوء استفاده ها (دزدی ها ) است که این بساط برچیده نمی شود این مناظر تحقیرکننده از یک طرف به قاچاق روغن بین قنادها و فروشندگان همچنان که در مورد آرد هم همچنین است .

      اگر سوء نظر در بین نباشد قطعا برای انجام هر کاری راه بهتری وجود دارد. مثلا این یارانه را به تولید کننده بدهید . کوپن هم صورت دیگری از سوء مدیریت است.کارهای زائد بسیاری انجام می شود تهیه این کوپن ها و پخش آن و توزیع آنها بین مردم بسیار تحقیرآمیزاست .

     اصلا توزیع کوپن یک روش کهنه ومنسوخ و نشانه عقب ماندگی است و موجب ننگ ملت و دولت است . نیروی انسانی که مشغول تهیه و توزیع آن چند کالا مانند شیر و شکر و روغن می شود بسیار پرهزینه می باشد و نیزمخارج هزینه کاغذ و چاپ و مسائل حاشیه ای آن که بر دولت تحمیل می شود وباری جز تحقیر ببار نمی آورد .

    راههای بهتری که به نظر می رسد این است که این یارانه ها رابه تولید کنندگان لبنیات و بخصوص شیر بدهید و یا بالا بردن حداقل دستمزدها می تواند راهی قابل مطالعه باشد مناظر رقت باری که در موقع توزیع شیر یارانه به وجود می آید دل هر ایرانی غیرتمندی را می آزارد . مگر جمع این کمکها از طریق شیر و روغن و و قند و شکر در یکسال به یک خانواده ایرانی بیش از 20 هزار تومان می شود ؟.

     اما چندین برابر این مبلغ قطعا ریخت و پاش می شود و بیهوده مصرف می شود که دلالت برسوء مدیریت مدیران می کند و بر آمد آن غیر از خیانت نیست و تعلیم دادن این که چگونه می توان از راههای قانونی وبه ظاهر مردم فریب ،دزدی و خیانت را پنهان کرد و به قول میرزاده عشقی

دزد نادان دزد کاهدان        دزد دانا دزدی از مجرای قانون می کند   

    وآخر کلام این که امروزه نه در ایران و بلکه در جهان ازمسلمات و بدیهیات است که دو نرخی بودن هر کالایی مو جب دزدی و گرانی شده و باعث دردسر و گرفتاری برای دستگاه های انتظامی و قضایی و بهداشتی وغیره  می شود .  

سبد خانواربراي بازنشسته‌ شغل انبيا

در ترمينال فياض‌بخش، وقتي از اتوبوس پياده شدم، احساس کردم نياز به ... دارم. سن بالاست و چنين وضعي طبيعي. اجتماع ده ـ پانزده نفر پيرمرد و پيرزن جلوي تابلوي اعلانات، توجهم را به خود جلب کرد. فتوکپي تأييديه‌اي به تابلو نصب شده بود که: هر چند تاريخ مصرف گوشت و مرغ يخ زده‌اي که به عنوان کالاِي «سبد خانوار» در دست توزيع بين بازنشستگان آموزش و پرورش است، گذشته، اما مصرف آنها اشکال ندارد!

آنچه در پي مي‌آيد، درددل يك معلم بازنشسته آموزش و پرورش است كه نقد يكي از روش‌هاي كمك‌رساني قديمي به فرهنگيان است.

پشت فيش حقوق تير ماه 86 بازنشستگان آموزش و پرورش تهران، تاريخ و محل توزيع کالاي «سبدخانوار» که همان «کمک جنسي» است، بنا بر کد بانکي که از آن حقوق دريافت مي‌دارند، چاپ شده بود. از همکاران بازنشسته شنيده بودم که معادل سي هزار تومان کمک جنسي به بازنشستگان آموزش و پرورش مي‌شود. شعبه بانکي که حقوق خود را از آنجا دريافت مي‌کنم، در تقاطع خيابان‌هاي بلوار کشاورز و کارگر است؛ هرچند محل سکونتم با آن فاصله زيادي دارد. محل تحويل سبد خانوار اين جانب در خيابان مفتح، داخل کوچه‌اي بود و روزهاي 18/5/86 تا 21/5/86 نوبت دريافت سبد معين شده بود. روز نوزدهم مرداد پنجشنبه به مناسبت شهادت حضرت امام کاظم ـ عليه‌السلام ـ تعطيل بود و جمعه هم که حسابش معلوم است. صبح اول وقت، شنبه 21/5 پس از سه بار تعويض تاکسي و اتوبوس، خود را به محل رساندم؛ يک حلب سه کيلويي روغن نباتي جامد، پنج کيلو شکر و پنج کيلو برنج تايلندي براي هر نفر در نظر گرفته بودند؛ روغن نباتي جامدي که توصيه‌هاي بهداشتي و پزشکي راديو و تلويزيون مرتب مردم را از مصرف آن بر حذر مي‌دارد، براي بازنشسته‌هايي که با اندک بي‌مبالاتي در غذا، گرفتار مشکلات جوراجور مي‌شوند!

واقعا دستشان درد نکند! من پيرمرد يا پيرزن بازنشسته که غالبا با مشکل بينايي و شنوايِي و حرکتي دست به گريبان هستيم و براي حفظ تعادل خود به هنگام راه رفتن هم بايد به عصا تکيه کنيم، سيزده، چهارده کيلو بار ناهمگون را چگونه از کوچه تا سر خيابان ببريم؟ با دو سه مرتبه تاکسي و اتوبوس عوض کردن، چگونه و با چه هزينه‌اي آن را به خانه برسانيم؟
نه! مقدور نيست! دست‌كم پنج نفر در آنجا به صدور حواله و گرفتن رسيد و ثبت در دفتر و تحويل کالا اشتغال داشتند. به مزاح به یکي از آقايان گفتم: دستشان درد نکند. واقعا ما را شرمنده کرده‌اند. حالا اين عطيه فقيرنوازانه را چگونه مي‌توانيم به خانه برسانيم؟ اگر هم اتوموبيل شخصي داشته باشيم، با قرار گرفتن اين محل در مرکز شهر و منطقه ممنوعه ترافيک آن هم کارساز نيست! رفتن سر خيابان و کرايه کردن تاکسي دربست هم دست‌کم چهار، پنج هزار تومان خرج دارد.

ايشان راهنمايي کردند که مي‌توانيد حواله‌اش را جلوي در بفروشيد؛ ده هزار تومان مي‌خرند.
عجب! سي هزار تومان جنس را به ده هزار تومان؟! نه، عاقلانه نيست، ضمنا من يک فرهنگي بازنشسنه هستم، بارها و بارها سر کلاس درس براي دانش‌آموزان از مضار تکدي‌گري و کوپن‌فروشي و کوپن‌خري و ميدان دادن به اين گونه مشاغل کاذب صحبت کرده‌ام؛ براي من درست نيست... .

با حواله‌اي به ارزش معاملاتي ده هزار تومان در جيب و ده هزار پرسش از فلسفه «سبد خانوار» و نحوه اجراي آن در ذهن، خود را به منزل رساندم. از خير سبد خانوار گذشته بودم، اما حواله آن صادر شده بود و رسيد هم داده بودم و جنس هم موجود بود و فرصت محدود و راه چاره هم معدود.
به ذهنم اين نوع جنس و اين جور توزيع رسم «صدقه» را تداعي کرد. انديشيدم که بهتر است اين «سبد صدقه» را من هم به نيازمندتر از خودي هديه کنم. يک پيک موتوري صدا زدم و حواله را به او دادم و او هم رفت و ساعتي بعد اجناس را آورد و چهار هزار تومان هم بابت کرايه و حق‌الزحمه گرفت. اين چهار هزار تومان به اضافه کرايه‌هاي رفت‌وبرگشت پرداختي خودم، شد حدود پنج هزار و دويست تومان.
تا اينجا از سي هزار تومان سبد خانوار،‌ چيزي حدود چهار هزار و هشتصد تومان (به ارزش معاملاتي) عايد شده بود که آن را هم چند روز بعد با لطف يکي از دوستان و صرف مختصر هرينه ديگري به دست مستحق‌تر از خودي رساندم. اميدوارم خدا قبول کند و ثوابي هم از آن عايد طراحان اين سيستم بديع بشود. آمين!

2ـ روز يکشنبه 7/11/86 براي خريد کالايي، ناچار بودم به خيابان ناصرخسرو بروم. در ترمينال فياض‌بخش، وقتي از اتوبوس پياده شدم، احساس کردم نياز به دستشويي دارم. سن بالاست و چنين وضعي طبيعي. از راننده اتوبوس آدرس آبريزگاهي را سراغ گرفتم و او هم با دست به ساختمان سازمان امور بازنشستگان و موظفين وزارت آموزش و پرورش، که درست روبه‌روي ترمينال اتوبوس بود، اشاره کرد. پس از رفع گرفتاري و هنگام بيرون آمدن از محوطه، اجتماع ده ـ پانزده نفر پيرمرد و پيرزن جلوي تابلوي اعلانات، توجهم را به خود جلب کرد و به آن سو رفتم. فتوکپي تأييديه‌اي به تابلو نصب شده بود که: هر چند تاريخ مصرف گوشت و مرغ يخ زده‌اي که به عنوان کالاِي «سبد خانوار» در دست توزيع بين بازنشستگان آموزش و پرورش است، گذشته، اما مصرف آنها اشکال ندارد! و روي کاغذ ديگري راهنمايي شده بود که براي گرفتن حواله دريافت سبد به سالن مراجعه شود.
تمام در و ديوار را پر کرده بودند از شماره کد شعب بانکي و هر بازنشسته، بايد بنا بر کد بانک خود، به يکي از باجه‌ها (ميزها)يي که براي توزيع حواله‌ها در نظر گرفته شده بود و پشت هر ميز دو نفر نشسته بودند، مراجعه کند. داستان دفعه گذشته و ماجراي حواله شکر و روغن نباتي جامد تداعي شد.

مردد ماندم که چه کنم! اگر حواله را بگيرم،‌ بايد آن را جاي ديگري برده و در قبال آن، دو کيلو گوشت و پنج کيلو مرغ تاريخ مصرف گذشته دريافت کنم و چگونه به خانه برسانم و چون در مدت يکي دو روز، نمي‌توان همه آن را مصرف کرد، چگونه و تا کي نگه دارم که تاريخ گذشته‌اش گذشته‌تر نشود؟ تا وقتي لقمه‌اي از آن را سر سفره به گلو مي‌برم، نگراني از فاسد بودنش آن را به کامم زهرمار نسازد. جواني پيشم آمد و پرسيد: حواله داري؟ گفتم: نه! هنوز نگرفتم. گفت: نه هزار تومان مي‌خرم. با خود گفتم: چه آن را بگيرم و چه نگيرم، منتش را که سر ما گذاشته‌اند. در آمارها هم خواهند گفت: به چند هزار بازنشسته آموزش‌وپرورش به عنوان صدقهِ خانوار (ببخشيد سبد خانوار)، فلان مقدار گوشت و مرغ داده‌ايم. بهتر است حواله را بگيرم و آن را نه هزار تومان بفروشم و پولش را هم ـ اگر پس از سي سال خدمت قبول صدقه را براي خود توهين مي‌دانم ـ به نيازمندي بدهم.
زشتي کوپن فروشي و کوپن خري هم ديگر برايم مطرح نبود. من و امثال من، نتوانستيم و نمي‌توانيم با حرف و نصحيت و توصيه و تدريس، آنچه را فکر مي‌کرديم و فکر مي‌کنيم درست است، در جامعه نهادينه کنيم، اما متوليان بعضي از نهادهاي رسمي توانسته‌اند با برنامه‌ريزي عملي و وادار کردن ديگران به حرکت در قالب آن برنامه‌ها نه تنها اثر تدريس ما را از بين ببرند، بلکه خود ما را هم وادار به کارهايي کنند که آنها را خلاف اخلاق و شخصيت و منش خود مي‌دانيم.

مگر به قول بعضي، بداخلاقي اجتماعي و گرايش به فساد در يک جامعه چگونه شکل مي‌گيرد؟! به داخل سالن رفتم و کارت حواله را از باجه مربوطه گرفتم. دقيقا نشمردم، اما بيش از سي نفر در آنجا مشغول توزيع حواله‌ها بودند. از يکي از آقايان سرپرستان پرسيدم: ارزش کالاي هر سبد چقدر است؟ پاسخ داد: براي هر بازنشسته، سي‌وسه هزار تومان کمک جنسي منظور شده است. حواله سي‌وسه هزار توماني را جلوي در به جوان کوپني دادم و تشکرکنان، نه هزار تومان گرفتم. بيش از چند قدم دور نشده بودم که جوان خود را به من رساند و حواله را پس داد و گفت: اين حواله مهر برجسته ندارد، ببربده آن را مهر بزنند! پول را پس دادم و حواله را به داخل سالن بردم. گفتند: براي زدن مهر، بايد آن را به ساختمان ديگر و پيش آقاي حميدي ببرم. موقع ظهر، وقت ناهار و نماز! وقت ماندن و انتظار کشيدن و آن هم آيا بشود و آيا نشود، نداشتم. براي يک کار کوچک فوري به ناچار به اينجا آمده بودم، گرفتار يک کار بزرگتر و وقت‌گير شده بودم. از خيرش گذشتم و بر وقت تلف کرده تأسف خوردم و حواله بي‌مهر را مچاله کرده و در سطل زباله انداختم. خلاص!

3ـ مروري بر مکانيزم سبد خانوار؛ چيزي که کساني با گردن افراشته و افتخار، ابتکارش را از آن خود دانسته‌اند و منت بر سر حقوق‌بگيران گذاشته‌اند و هر از چند گاه براي اين‌که کارمندان و بازنشستگان يادشان نرود که از اين راه چه خدمت بزرگي دارد به آنها مي‌شود، در رسانه‌هاي سمعي و بصري به آن اشارتي مي‌کنند. به اجمال به اين شکل است که در بودجه ِکل کشور، مبلغي (فرض کنيد اسما براي هر نفر سي‌هزار تومان) در نظر گرفته مي‌شود. براي تعيين نوع و مقدار و چگونگي خريد و انبار و نگهداري و بسته‌بندي و پخش آنها، احتياج به رايزني‌ها، نشست‌ها، مکاتبات، رفت‌وآمدها، بررسي‌ها و چاپ حواله‌ها و حمل‌ونقل و انتخاب نيروي انساني لازم و آموزش آنها و... احتياج به صرف وقت و هزينه زيادي است که بسياري از آنها از ساير رديف‌هاي بودجه‌اي پرداخت مي‌شوند.
شايد سرانه اين‌گونه هزينه‌هاي پيدا و پنهان در حد همان سي‌هزار تومان سهم سبد خانوار يا حتي بيشتر از آن باشد که به هر صورت به طور پراکنده از لابلاي تبصره‌ها و بندهاي بودجه کل کشور بيرون کشيده مي‌شوند.
با اين ترتيب، چيزي شايد بيش از شصت، هفتاد هزار تومان خرج مي‌شود تا حواله‌اي که حدود ده هزار تومان خريدار دارد،‌ به دست بازنشسته مورد عنايت قرار گرفته برسد.

4- آيا برنامه‌ريزان و متوليان اين طرح در مورد نتايج و واكنش‌‌هاي بازنشستگان درباره آن هيچ بررسي و نظرسنجي به ‌عمل آورده‌اند؟ و اگر پاسخ مثبت است، آيا بازخورد اين روش‌هاي ابتکاري به مديريت مربوطه منعکس و مورد استفاده واقع شده است؟ گمان نمي‌کنم! شايد هم شده باشد و اين بازخورد را مناسب و بهره‌وري سيستم را رضايت‌بخش تشخيص داده باشند و برنامه توانسته باشد به هدف‌هاي تعيين شده برسد! لابد در اين ميان، نفعي براي کساني هست؛ حداقل ميزي، دفتري، پستي، مقامي، چيزي!

آيا مبتکران اين روش‌هاي بديع، يک لحظه خود را جاي فرد بازنشسته‌اي ديده‌اند که بايد از دورافتاده‌ترين نقطه شهر با صرف هزينه و وقت و تحمل مشقت بسيار، خود را به پارک شهر تهران برساند تا حواله خود را بگيرد و اگر حواله سالم بود و مهر برجسته داشت، آن را در نقطه ديگري از شهر تبديل به جنس کند و کالاي تاريخ گذشته نزديک به فاسد شدن را باز هم با صرف زحمت و هزينه زياد،‌ به منزل ببرد و با ترس و لرز و دلواپسي بخورد يا به فرزندان خود بخوراند و يا اين که آن را به ثمن بخس بفروشد؟ اين چه نوع کمک کردن است؟

اگر قرار است چيزي به کارمند يا بازنشسته‌اي داده شود و واقعا ادارات رفاه به فکر رفاه آنان هستند، آيا بهتر نيست، بدون صرف آن همه هزينه اضافي و ايجاد دستک و دفتر زيادي، آن مبلغ را به صورت نقدي روي فيش حقوقي او بکشند و محترمانه به او پرداخت کنند و به او اين اختيار را بدهند که به ميل و بنا بر نياز خود،‌ آن مبلغ را مصرف کند. شايد او به جاي گوشت يخ‌زده تاريخ گذشته و روغن نباتي جامد، مايل باشد عصايي، سمعکي، شربتي، قرصي، دوايي بخرد!
در اين ميان، چه کسي بهره مي‌برد؟ خيال پيرمرد و پيرزن بازنشسته هزار راه مي‌رود؛ شرکت‌هاي زيان‌ده دولتي، رانت‌خواران، باندهاي فساد، دلالان و واسطه‌ها!
چرا شأن يک معلم بازنشسته را که شغلش را شغل انبيا دانسته‌اند و هر سال براي تجليلش روز معلم مي‌گيرند و بر دستش جلوي دوربين تلويزيون بوسه مي‌زنند و کارت منزلت و صدآفرين و هزارآفرين به او مي‌دهند، اينقدر پايين مي‌آورند؟ چرا او را اين چنين تحقير مي‌کنند؟ چرا؟ به نفع جيب چه کسي؟!

فقط به استحضا رمی رسانم که باعث شرمندگی مسببین آن شد.اگر..... 

بالاخره لایحه است یا قانون ؟!

   این آقای نادران تکلیفش را معلوم کند که نماینده ملت است یا دشمن ملت؟!

   بودجه ای برای آموزش و پرورش و سلامت می خواهد تصویب شود سنگ اندازی می کند (الحاق یک تبصره به قانون اصلاح قانون بودجه سال 86 کل کشور جهت جبران کسری بودجه آموزش و سلامت )

   حرف هایی که رئیس سازمان برنامه وبودجه ونظارت راهبردی باید بزند ایشان می زنند.

   می فرمایند بار مالی دارد .

   سووال :بار مالی اجرای قانون به دوش شماست یا دولت ؟ شما چرا سینه چاک می کنید ؟ قانون خدمات کشوری می خواهد اجرا شود باز ایشان می فرمایند که چنانچه به شورای نگهبان برود رد می شود (نماینده شورای نگهبان و پیشگو می شود )

   چه خیالاتی در سر دارد که اینقدر خود شیرینی می کند؟

   آقای قاسم حسینی آنجا حضور دارد و به موقع از موضع دولت دفاع می کند . چرا دخالت در کار ایشان میکنی؟

   حالا خوب است ایشان نماینده تهران است اگر نماینده فلان روستا کوچک بود چه می کرد ؟ پدر جان هر چیزی اندازه ای دارد .

    واما جناب حسینی!اگر اجرای قانون خدمات کشوری اینقدر بار مالی داشت که به دولت دهم احاله شود چرا به صورت لایحه وارد مجلس شد؟ لایحه با طرح فرق های بسیار دارد !دولت برای حل مشکلات است هزار مشکل را حل می کند این هم یکی از آنها......  

چه خوب شد که دانشمند نشدم

   آقا ما کمی خطمان خوش بود.همه رؤسا توقع داشتند مجانی برای آنها نامه نگاری کنیم . واگر نمی کردیم دری وری می گفتند و مورد غضب قرار می دادند تا بالاخره ما از خیر خطاطی گذشتیم و گفتیم خیرة ا... خیرا.وتمرین نکردیم و خطمان پس رفت . خدا را شکر می کنم که پاولف نشدم وگرنه لنین از من توقع داشت که مردم را مانند سگها شرطی کنم .

    جناب لنین (احتمالا با تحکم یا خواهش مزِوّرانه)از پاولف خواسته بود کاری کن مردم به محض شنیدن حرف من آن را قبول کرده واز من اطاعت کنند.من می خواهم  بتوانم رفتار مردم روس را طبق یک کمونیست واقعی درآورم . جناب هیتلر وموسولینی و سایرین هم همین توقع را داشتند.

    واصلا تا به حال کسی را به جرم بی سوادی اعدام نکرده اند. 

سرنوشت نامعلوم لایحه (قانون) خدمات کشوری

     از سال 83 این لایحه مطرح است و به تصویب رسیده ودولت اصلاحات رفته ودولت اصول گرا هرازچندگاهی چیزی در مورد آن گفته به طوری که قبلا ذکرشد5 بار از طرف مقامات رسمی گفته شده قطعا این قانون ! از1/1/86 اجرا خواهد شد. بالاخره آقای ثروتی اعلام کرد که احتمالا دردولت دهم اجرا خواهد شد .که ناگهان امشب دوشنبه 8/11/86 دربحبوحه درگیری لایحه بودجه 87 در برنامه 20و30 سیما آقای حداد عادل اعلام فرمودند که سعی می کنیم! تا سرحد امکان! حتی المقدور!کمک هایی! به بازنشستگان بشود.

    پیشنهاد می شود چنانچه شرائط و قیود دیگری هم دارند بگویند شرمندگی اش به گردن ما.   

مادام العمر

     دربین انتخابات (ها) من به مادام العمرش اعتقاد بیشتری پیدا کرده ام .چون با توجه به فرهنگ ایران که هر کس در تلاش است که کرسی(ای) بدست آورد و به آن تکیه زند،فوری هم دلزده می شود (تب تند عرقش زود در می آید ). 20نفر از نمایندگان مجلس هفتم برای دوره هشتم حتی اسم هم ننوشته اند.(این ها را هم نادیده می گیریم ) 2 سال اول به شعف بدست آوردن این پست می گذرد ومدتی هم به دلزدگی و 2سال بعد هم به این که دوره ما تمام شد و بعدش به ما مربوط نیست به بی تفاوتی می گذرد ومصداق این ضرب المثل که (ذره هم نمک است خروار هم نمک است ) (اگر هوس بود یک بار بس بود) ما را چه به آن چه پیش خواهد آمد (اگر ژست بود که گرفتیم اگر مزه بود که چشیدیم ) دیگر ما را سننه! ومنافع ملت پا درهوا یا لنگ در هوا می ماند مانند بودجه سال 87.

     باتوجه به مراتب بالا بنده احساس می کنم که نه تنها پست نمایندگی مجلس که کلیه پست های کلیدی مادام العمر وبلکه موروثی شوند. این برای ملت بهتر است !

     تاحال دم از دموکراسی می زدم حالا   فکر می کنم اگر دموکراسی را دوای درد  بدانیم غرض از دموکراسی که دموکراسی  نیست و به عبارتی دموکراسی وسیله است نه هدف و دموکراسی درمان درد است و توسعه وپیشرفت و آسودگی وگسترش عدالت و رفع تبعیض و.......

    همه این ها انگیزه می خواهد. کدام انگیزه؟ وکدام انگیزه بهتر ازاین که این آقا و خانم بر کرسی قدرت تکیه زند وبه هر حال و به هر صورت باید و باید که پاسخ گو باشد و کی بود کی بود من نبودم نداشته باشیم .       

از نخورده بگیر بده به خورده / خورده دونش درد می کنه

   کارمندی از نهاد ریاست جمهوری شکایت کرده است که بر اثر مسافرت های ریاست جمهوری حقوق این کارمندان بین 100 تا300 هزار تومان کم شده است (به نقل از روی خط اعتماد پنجشنبه 4/ بهمن/ 86) عنوان مطلب(سخنی با آقای سعید لو) بود.

   لطفا به ایشان بفرمائید آقای رئیس جمهور چه مسافرت برود و چه نرود حقوق من بازنشسته که در سال 43 لیسانس گرفته وبه استخدام آموزش و پرورش درآمده ام هنوز به 280 هزار تومان نمی رسد با چهارسرعائله .چه رسد به این که 300 هزار تومان آن کم شود.

   طوری کنید که این سازمان های هفت گانه متضرر نشوند ولی قانون مدیریت خدمات کشوری (پرداخت هماهنگ )هم برای سایرین (شهروندان درجه 2 ) اجرا گردد.

                                              عباس معارفی بازنشسته آموزش وپرورش

جناب آقای برقعی

معاون محترم ریاست جمهوری در امور برنامه ریزی و نظارت راهبردی

       با این که در تیرماه 86 حق عائله مندی و حق اولاد بازنشستگان بالای 60 سال به  ترتیب از 120 به 360 و از35% به 100% افزایش یافته و دستوراجرای آن از سوی ریاست جمهوری صادر گردیده ولی تاکنون نسبت به پرداخت آن اقدام نشده و باتوجه به این که در آستانه سال جدید مالی هستیم قطعاجزو دیون خواهد شد واین ظلم بزرگی است به بازنشستگان بالای 60 سال .لذا بازنشستگان بالای 60 سال انتظار دارند هر چه زودتر نسبت به تأمین اعتبار (که قبلا دیده شده ) ودستور پرداخت آن اقدام شود تا در شب سال نو حق مسلّم آن ها لحاظ شود.  َ

ازما گفتن بود دیگر ایشان دانند

     مجلس در هفته گذشته بودجه آموزش وپرورش را با 7500 میلیارد تومان بست،در حالی که برابر محاسبات ساده ،آموزش و پرورش در سال 87 به12000 تا12500میلیارد تومان احتیاج دارد.

    این کوتاهی مجلس دلیل بر بی توجهی آن به آموزش و پرورش کشور است و باز کم آوردن بودجه درمیانه سال و آخر سال و تکرار داستان سالهای گذشته .

    این طرز برخورد با آموزش و پرورش  با توجه به این که رئیس مجلس خود از حقوق بگیران آموزش وپرورش می باشد می تواند بسیار با معنا باشد.

    در حالی که در کشور بودجه های بسیاری صرف کارهایی می شود که آموزش و پرورش اهمیتش اگر از آن هابیشتر نباشد کمتر از آنها نیست . چرا نمایندگان مجلس محترم با آموزش و پرورش این طور برخورد می کند ؟ خدا می داند ......

    واین که عدم توجه  قانونی به آموزش و پرورش خواسته است یا ناخواسته، یا عدم درک اهمیت موضوع قابل بررسی است! به هر صورت این طریقه ی سرمایه گذاری در آموزش و پرورش نیست که این همه دنیا و دولتمردان دم از آن می زنند و شعارآن را می دهند.

    آموزش و پرورش رکن رکین استقلال و تمامیت ارزی و توسعه ی همه جانبه ی ملک و ملت است !

     جای سووال و تعجب است که رجال مملکتی نسبت به آن بی توجه اند! عمدا یا سهوا و چرا ؟

     جالب این که این بودجه ی کم تا از سقف به کف (معلمان ) برسد چیزی از آن باقی نمی ماند و قصه اعتراض معلمان و هزار داستان از همین جا شروع می شود و موجبات زحمت دستگاه های انتظامی وقضایی و امنیتی مملکت فراهم می شود .

     یکی از نمایندگان فرموده اند 2هزار میلیارد تومان کم است در حالی که این نیز کم است و حدود 4-5 هزار میلیارد تومان کم است. می گی نه نگاه کن.اگه کم نیامد ؟! ازما گفتن بود.